طنز درآثار ادبی قرن هشتم هجری با محوریت عبید زاکانی و حافظ شیرازی- قسمت ۲۶

۶ـ براون، ادوارد. (۱۳۶۶). تاریخ ادبیات ایران (از سعدی تا جامی). مترجم: حکمت، علی اصغر. تهران: مروارید.
۷ـ باخرزی، یحیی بن احمد. (۱۳۴۵). اوراد الاحباب و فصوص الأدب. تهران: دانشگاه.
۸ـ بهزادی اندوهجردی، حسین. (۱۳۷۸). طنز و طنزپردازی در ایران. تهران: صدوق.
۹ـ ــــــــــــــ.. (۱۳۸۱). بدیع و فنون و آرایش­های ادبی. تهران: دانشگاه.
۱۰ـ ـــــــــــــــ..(۱۳۸۳). طنزپردازان ایران از آغاز تا پایان دوره قاجار. تهران: دستان.
۱۱ـ پارسا نسب، محمد. (۱۳۸۷). جامعه شناسی ادبیات فارسی. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی.
۱۲ـ جوادی، حسن. (۱۳۸۴). تاریخ طنز در ادبیات فارسی. تهران: کاروان.
۱۳ـ چناری، عبدالامیر. (۱۳۸۴). طنز در شعر حافظ. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و علوم فرهنگی.
۱۴ـ حری، ابوالفضل. (۱۳۷۸). دربارۀ طنز (رویکردی نوین به طنز و شوخ طبعی). تهران: سوره مهر.
۱۵ـ حیدری، محمد باقر. (۱۳۷۷). مقدمه­ای بر طنز از دیدگاه عقل و نقل. تهران: مرکز تحقیقات صدا و سیما.
۱۶ـ حلبی، علی اصغر. (۱۳۶۴). تاریخ طنز و شوخ طبعی در ایران و جهان اسلام. تهران: پیک.
۱۷ـ حکیمی، محمود. (۱۳۷۲). لطیفه­های سیاسی. تهران: خرم.
۱۸ـ حافظ شیرازی، شمس­الدین محمد. (۱۳۶۷). دیوان غزلیات حافظ. تصحیح: قاسم غنی و محمد قزوینی به همت خطیب رهبر. تهران: صفی علیشاه.
۱۹ـ ــــــــــــــــــ.. (۱۳۳۷). غزل­های حافظ. تصحیح: ناتل خانلری، پرویز. تهران: سخن.
۲۰ـ ـــــــــــــــــــ.. (۱۳۸۹). دیوان حافظ شیرازی. به تصحیح قاسم غنی و محمد قزوینی. تهران: هم­میهن.
۲۱ـ ـــــــــــــــــــ.. (۱۳۲۰). دیوان حافظ.به تصحیح قاسم غنی و محمد قزوینی. تهران: دانش­نامه جهان اسلام.
۲۲ـ خرمشاهی، بهاءالدین. (۱۳۸۴). ذهن و زبان حافظ. تهران: ناهید.
۲۳ـ خالقی راد، حسین. (۱۳۷۵). قطعه و قطعه سرایی در شعر فارسی. تهران: علمی و فرهنگی.
۲۴ـ دستغیب، عبدالعلی. (بی­تا). هجای عبید. تهران: پیام نوین.
۲۵ـ دهخدا، علی اکبر. (۱۳۷۷). لغت نامۀ دهخدا. زیر نظر: معین، محمد. تهران: دانشگاه تهران.
۲۶ـ داد، سیما. (۱۳۸۳). فرهنگ اصطلاحات ادبی. تهران: مروارید.
۲۷ـ رجائی بخارائی، احمد علی. (۱۳۶۸). فرهنگ اشعار حافظ. تهران: علمی و فرهنگی.
۲۸ـ راوندی، مرتضی. (۱۳۶۷). تاریخ اجتماعی ایران. تهران: امیر کبیر.
 تصویر درباره جامعه شناسی و علوم اجتماعی
۲۹ـ ـــــــــــــــ..(۱۳۸۳). تاریخ اجتماعی ایران. تهران: نگاه.
۳۰ـ ریاحی، محمد امین. (۱۳۶۸). گلگشت در شعر و اندیشه حافظ. تهران: علمی و فرهنگی.
۳۱ـ زرین کوب، عبدالحسین. (۱۳۵۶). شعر بی دروغ، شعر بی نقاب. تهران: جاویدان.
۳۲ـ ــــــــــــــــ..(۱۳۶۶). از کوچۀ رندان. تهران: امیر کبیر.
۳۳ـ زاکانی، عبیدالله.(۱۳۷۴). اخلاق الاشراف. مصحح: حلبی، علی اصغر. تهران: اساطیر.
۳۴ـ ــــــــــــــ.. (۱۳۷۹). کلیات عبید زاکانی. تصحیح:محمد جعفر محجوب به همت پرویز اتابکی. تهران: زوار.
۳۵ـ ــــــــــــــ..(۱۳۷۱). کلیات عبید زاکانی. تصحیح: اقبال آشتیانی، عباس. تهران: طلوع.
۳۶ـ ستوده، حسینقلی. (۱۳۴۶). تاریخ آل مظفر. تهران: دانشگاه.
۳۷ـ شیری، قهرمان. (۱۳۷۷). راز طنزآوری. تهران: مرکز تحقیقات صدا و سیما.
۳۸ـ شفیعی کدکنی، محمدرضا. (۱۳۸۲). مفلس کیمیا فروش. تهران: سخن.
۳۹ـ ـــــــــــــــــــ.. (۱۳۸۶). زمینه اجتماعی شعر فارسی. تهران: ناهید.
۴۰ـ شمیسا، سیروس. (۱۳۷۹). نگاهی تازه به بدیع. تهران فردوس.
۴۱ـ شادروی منش، محمد. (۱۳۸۳). شیوه ­ها و شگردهای طنز و مطایبه (رشد آموزش زبان و ادب فارسی). تهران: دانشگاه.
۴۲ـ صدر، رویا. (۱۳۸۱). بیست سال با طنز. تهران: هرمس.
۴۳ـ صاحب اختیاری، بهروز و باقرزاده، حمید. (۱۳۷۵). عبید زاکانی لطیفه پرداز و طنزآور بزرگ ایران. تهران: اشکان.
۴۴ـ صفا، ذبیح الله. (۱۳۶۹). تاریخ ادبیات در ایران. تهران: فردوس.
۴۵ـ ـــــــــــــ. (۱۳۵۳). مختصری در تاریخ تحول نظم و نثر پارسی. تهران: امیرکبیر.
۴۶ـ طیار، خسرو. (۱۳۸۶). فرهنگ طیار (انگلیسی ـ فارسی). تهران: آییژ.
۴۷ـ عزتی پرور، احمد. (۱۳۷۷). بررسی و سیر تحول طنز در متون ادبی و جایگاه طنزپردازان. تهران: مرکز تحقیقات صدا و سیما.
۴۸ـ عمید، حسن. (۱۳۸۹). فرهنگ عمید. تهران : راه رشد.
۴۹ـ غنی، قاسم. (۱۳۷۴). بحث در افکار حافظ. تهران: زوار.
۵۰ـ قزوینی فخرالزمانی، ملا عبدالنبی. (۱۳۶۷). تذکرۀ میخانه. تصحیح: گلچین، احمد. تهران: اقبال.
۵۱ـ کهنوی پور، ژاله. (۱۳۸۱). فرهنگ توصیفی نقد ادبی. تهران: دانشگاه.
۵۲ـ کاسب، عزیزالله. (۱۳۲۵). زمینه ­های طنز و هجا در شعر فارسی. تهران: علمی و فرهنگی.
۵۳ـ گری، مارتین. (۱۳۸۱). فرهنگ اصطلاحات ادبی. ترجمه: شریف­زاده، منصور. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
۵۴ـ مولوی، جلال الدین محمدبلخی. (۱۳۷۵). مثنوی معنوی. تصحیح: بدیع الزمان فروزانفر. تهران: توس
۵۵ـ معین، محمد. (۱۳۸۱). فرهنگ فارسی. تهران: پارس نوین.
۵۶ـ موسوی، عبدالجواد. (۱۳۸۷). طنز(۴). تهران: سوره مهر.
۵۷ـ مسلمی­زاده، رضا. (۱۳۷۷). هجو و تعاریف آن. تهران: مرکز تحقیقات صدا و سیم.
۵۸ـ میر صادقی، میمنت. (۱۳۷۳). واژه نامه هنر شاعری. تهران: کتاب مهناز.
۵۹ـ مؤتمن، زین­العابدین. ( ۱۳۴۶). شعر و ادب فارسی. تهران: دانشگاه.
۶۰ـ موسوی گرمارودی، علی. (۱۳۶۸).دگر خند (درآمدی کوتاه برطنز، هزل و هجو در تاریخ معاصر). تهران: مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران.
۶۱ـ مستوفی قزوینی، حمدالله احمد بن اتابک. (۱۳۳۶). تاریخ گزیده. تصحیح: نوایی، عبدالحسین. تهران: امیرکبیر.
۶۲ـ محجوب، محمد جعفر. (۱۳۷۴). بررسی آثار عبید. تهران: مجلۀ ایران­شناسی.
۶۳ـ مجتبائی، فتح الله. (۱۳۸۶). شرح شکن زلف بر حواشی دیوان حافظ. تهران: سخن.
۶۴ـ معین، محمد. (۱۳۴۶). حافظ شیرین سخن. تهران: صدای معاصر.
۶۵ـ ناتل خانلری، پرویز. (۱۳۷۵). عبید زاکانی لطیفه­پرداز و طنزآور بزرگ ایران. تهران: سخن.
۶۶ـ نکوبخت، ناصر. (۱۳۸۰). هجو در شعر فارسی. تهران: دانشگاه.
۶۷ـ نفیسی، سعید. (۱۳۶۶). تاریخ نظم و نثر در ایران. تهران: فروغی.
۶۸ـ وامقی، ایرج. (۱۳۷۵). عبید زاکانی لطیف سرای قرن سکوت. تهران: نگین.
۶۹ـ وطواط، رشیدالدین محمد. (۱۳۶۲). حدائق­السحر فی دقائق­الشعر. تصحیح: اقبال آشتیانی، عباس. تهران: طهوری.
۷۰ـ ولک، رنه. (۱۳۷۳). ادبیات و تحقیق ادبی. مترجم: موحد، ضیاء و مهاجر، پرویز. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
۷۱ـ همایی، جلال الدین. (۱۳۸۹). فنون بلاغت و صناعات ادبی. تهران: اهورا.
۷۲ـ هاشمی­فر، مجید. (۱۳۸۲). طنز فرح بخش و راه کارهایی آن. تهران: مرکز تحقیقات صدا و سیما.
۷۳ـ یوسفی، غلامحسین. (۱۳۷۰). دیداری با اهل قلم. تهران: علمی و فرهنگی.
Abstract:
Humor is one of the branches of literature and social criticism in ancient Persian literature as an independent literary genre known and clear boundaries with other themes of critical and not laugh. Initial work on this issue dates back to pre-Islamic literature and comic poets, theoreticians are not Grdd.km the scope of the history of this country have created satirical works. Hafiz and Obaid Zakani also including the eighth-century literary figures who have given to this type of literature and humor can be one of the leading and most influential of these was in the works. This research shows that the wretched eighth century literature affected the two great poets also have a variety of political and social satire humor tend more. The study aims to investigate the structure and its humor and irony of the situation in the eighth century AD to review the works of this period focus and purpose in this century literary works of outstanding figures of Hafez and Obaid Zakani for analytical checks be.
Keywords:
Humor Obaid Zakani, Hafez, Persian literature, the eighth century AD.

Payame Noor University
Faculty Literature and Humanities
Malayer center
Thesis Submitted for the Award of Master of

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *