مقالات و پایان نامه ها

صورت هاي مالي و نسبت هاي مالي.پایان نامه نسبت هاي مالي براي پيش بيني بحران کسب و کار

دانلود پایان نامه

2ـ6ـ صورت هاي مالي و نسبت هاي مالي

صورت هاي مالي خلاصه فعاليت هاي عملياتي، تأمين مالي و سرمايه گذاري شركت در طول يك دوره مالي را نشان مي دهند. تجزيه و تحليل صورت هاي مالي به تصميم گيران(وام دهندگان، سرمايه گذاران و مديران) اين امكان را مي دهد تا بتوانند يك ديد كلي نسبت به سلامت شركت و وضعيت رقابتي آن كسب نمايند. صورت هاي مالي كه نتيجه سيستم اطلاعاتي حسابداري است، چيزي جز يك كالا نيست. علت وجود حسابداري تقاضاي موجود براي اطلاعات مالي است و افزون بر اين، حسابداران و واحد تجاري نيز توانايي و علاقه لازم را براي ارائه اين اطلاعات دارند. پس مفاهيمي نظير كيفيت كه براي كالاها وخدمات ارائه شده توسط شركت ها و واحدهاي اقتصادي مطرح شده است، براي خدمات حسابداري، از جمله محصول نهايي آن؛ يعني گزارش هاي مالي نيز قابل بحث و پيگيري است(مهدوي و جماليان پور، 1389). تجزيه و تحليل صورت هاي مالي اغلب با به كارگيري نسبت هاي مالي كه بر پايه اطلاعات ترازنامه، صورت حساب سود و زيان، و صورت جريان وجوه نقد تهيه شده اند، آغاز مي شود. نسبت هاي مالي نشان دهنده قدرت يا ضعف شركت ها در مقايسه با ساير شركت هاي همان صنعت، شركت هاي پيشرو و عملكرد سال گذشته همان شركت، هستند. نسبت هاي مالي به سادگي محاسبه مي شوند، در صورتي كه تفسير آن ها اغلب مشكل و بحث برانگيز است، مخصوصاً زماني كه دو يا چند نسبت علايم متضاد نسبت به هم نشان مي دهند(مالهوترا[1]، 2008).

2ـ6ـ1ـ تجزيه و تحليل صورتهاي مالي

يكي از پيامدهاي سير تكامل حسابداري، استفاده از نسبتهاي مالي براي تجزيه و تحليل و تصميم گيري است. از اواخر قرن 19 بود كه تحليلگران ، نسبت هاي مالي كه مبتني بر صورت هاي مالي شركت ها و داده هاي تاريخي هستند را توسعه و ترويج دادند. تجزيه و تحليل و ارزيابي عملكرد شركت ها نشان مي دهد كه اهداف سودآوري و عملياتي شركت محقق شده است يا خير؟ يا اين كه آيا گزينه هاي مالي (تأمين مالي) به طور مناسب استفاده شده است يا خير؟ به منظور دستيابي به اين اهداف عموماً از نسبت هاي مالي متنوعي استفاده مي شود. نسبت هاي مالي تنها به منظور درك عملكرد جاري و گذشته شركت به كار نمي روند، بلكه از آن ها به عنوان ابزاري براي برنامه ريزي و كنترل فعاليت هاي شركت نيز استفاده مي شود. به عنوان مثال، سودآوري دارايي ها و حاشيه سود خالص مي توانند به عنوان شاخص هاي ارزيابي عملكرد مالي مورد استفاده قرار گيرند. البته بايد در نظر داشت كه اين مبناها به تنهايي كافي نبوده و نمي توان صرفاً براساس آن ها اظهارنظر نمود(دوزاکين[2]، 2007).

سه نوع مختلف از تحليل صورت هاي مالي كه هر كدام از اين موارد بستگي به ديدگاه تحليلگر دارد، به شرح زير است (سويوشي و ميکا[3]، 2009):

  • تحليل اعتباري: كه اغلب به وسيله بانكها و مؤسسات مالي و اعتباردهندگان انجام مي شود. زيرا نگراني عمده آنها در مورد قدرت نقدينگي و توان بازپرداخت بدهي وام گيرنده ها در كوتاه مدت است. بنابراين اين مؤسسات تأكيد بيشتري بر روي آزمون ترازنامه، كنترل قدرت نقدينگي و تسويه شركت و توان بازپرداخت بدهي در كوتاه مدت خواهند داشت. همچنين اين تحليلگران بيشتر از نسبت جاري، نسبت آني و مناسب بودن سرمايه در گردش استفاده مي كنند(سويوشي و ميکا[4]، 2009).
  • تحليل سرمايه گذاري: سهامداران و سرمايه گذاران شركت اغلب به دنبال قدرت نقدينگي و تسويه شركت و قدرت درآمدزايي آن هستند. بنابراين اين دسته از تحليلگران به منظور ارزيابي قدرت سودآوري شركت، صورت حساب سود و زيان را مورد ارزيابي و آزمون قرار مي دهند تا به اين وسيله بتوانند روند بلندمدت و كوتاه مدت درآمدها و سودآوري شركت را پيش بيني نموده و نسبت به فروش سهام يا سرمايه گذاري در آن اقدام نمايند. افزون بر آن اين دسته از تحليلگران با استفاده از وضعيت سرمايه در گردش شركت به ارزيابي توان تسويه، توان تأمين مالي مناسب و توسعه شركت به منظور سودآوري بيشتر بدون تحميل بدهي هاي سنگين، مي پردازند(سويوشي و ميکا[5]، 2009).
  • تحليل مديران: مديران شركت نيز از تجزيه و تحليل صورت هاي مالي بهره مي گيرند. آن ها از اين ابزار قدرتمند براي اندازه گيري هزينه ها و بهاي تمام شده، كارايي عمليات و استخراج اطلاعات مناسب براي تصميم گيري منطقي تجاري بهره مي گيرند. بنابراين با استفاده از تحليل ترازنامه، كارايي استفاده از دارايي ها را تعيين مي كنند . همچنين تحليل مقايسه اي، تكنيكي ارزشمند است كه مديران اغلب به وسيله ي آن صورت هاي مالي و عملكرد خود را با ساير شركت ها مقايسه مي نمايند. آن ها به دنبال تحليل و شناسايي روندهاي فروش، بهاي تمام شده و سود هستند تا به وسيله ي مقايسه ي آن ها با ماه هاي مشابه، دوره هاي گذشته و شركت هاي مشابه بتوانند عملكرد گذشته و حال خود را ارزيابي نموده و تصميم گيري لازم را در مورد برنامه ريزي آينده به منظور بهبود نقاط ضعف و استفاده از فرصتها و نقاط قوت داشته باشند(سويوشي و ميکا[6]، 2009).

تجزيه و تحليل نسبتها تكنيك استانداردي بوده كه در اقتصاد براي ارزيابي عملكرد مديريتي و تجاري مورد استفاده قرار مي گرفته است. نسبتها رابطه بين برخي متغيرها را ارزيابي مي كنند كه اين ارزيابي بينشي را نسبت به جنبه هاي متفاوت واحدهاي تجاري مانند، سودآوري، نقدينگي، كفايت سرمايه، كيفيت دارايي ها و ريسك مديريت فراهم مي كند. تعيين نسبتهاي مورد نياز بستگي به هدف تجزيه و تحليل (مانند ، سودآوري، نقدينگي و …) دارد. به علت سهولت محاسبه و سادگي در فهم، ارزيابي نسبتي كاربرد وسيعي داشته است(وو و همکاران[7]،2005).

[1] . Malhotra

[2] . Duzakin

[3] . Sueyoshi & Mika

[4] . Sueyoshi & Mika

[5] . Sueyoshi & Mika

[6] . Sueyoshi & Mika

[7] . Wu & et al

دانلود پایان نامه
92